Uraza, jaką żywił książę Walii, późniejszy król Edward VII, do cesarza Niemiec, została przedstawiona w tej powieści zgodnie z prawdą. Wszystko zaczęło się w momencie, gdy cesarz został — jak to nazywał książę — „mistrzem Cowes”. To książę zawsze dotąd był gwiazdą corocznych regat i pełnił funkcję dowódcy Królewskiej Eskadry Morskiej i Królewskiego Klubu Jachtowego, jak również prezesa Stowarzyszenia Regat Jachtowych. Był bardzo dumny z tego, że na pokładzie swego własnego jachtu „Britannia”, który nazywał „najwspanialszym jachtem na świecie”, wygrał tak wiele mistrzostw.

W 1893 roku cesarz popsuł to wszystko, pojawiając się w Cowes na nowiutkim jachcie, zwanym „Meteor I”, którym pokonał księcia w mistrzostwach o Puchar Królowej. W roku 1895 naraził się Komitetowi Regat, ostentacyjnie wycofując „Meteora I” z wyścigu i tłumacząc, że czynione mu trudności nie są fair. Zanim jednak tego roku opuścił Cowes, co wyjaśniłam w poniższej książce, skontaktował się z George’em Lennoxem Watsonem, projektantem 300-tonowej „Britannii” i zamówił u niego jacht, który byłby jeszcze szybszy i lepszy od „Meteora I”.

Książę Walii nie mógł tego znieść i sprzedał „Britannię”, z której był tak dumny; i chociaż odkupił ją, gdy został królem i bywał co roku w Cowes, nigdy więcej nie wziął udziału w regatach.

W 1899 roku cesarz wygrał Puchar Królowej na swym niezwyciężonym „Meteorze II”.